Niekonstruktywna porada to taka, w której wspomaganemu mówimy, co on powinien, co będzie dla niego dobre, a czego nie powinien. Po pierwsze, nie możemy wiedzieć na pewno, co dla naszego wspomaganego będzie naprawdę dobre. Poza tym mówienie komuś, co powinien a czego nie powinien, stawia drugą osobę w roli pouczanego dziecka bynajmniej nie stwarza dobrych warunków do tego, aby wspomagany stanął na własnych nogach i samodzielnie kierował swoim życiem, a jak się wydaje, jest to istotny cel udzielania pomocy. Konstruktywna porada to zaprezentowanie wspomaganemu pewnej możliwości (działania, postępowania) oraz zaznaczenie, ze jest to z naszej strony propozycja, a nie warunek (czy zastosuje się do porady czy nie, nie rzutuje to w żaden sposób na nasz stosunek do tej osoby). Konstruktywna porada wymaga również zaznaczeni, że to, co proponujemy, to nasz subiektywny pogląd. To wprawdzie oczywiste, ale osoba wspomagana może się w ten sposób upewnić, że nie wywieramy na nią nacisku, że szanujemy jej odrębność i nie mamy zamiaru nią sterować. Konstruktywna porada może zaczynać się od słów: "Pomyślałem o pewnej propozycji dla ciebie". A zakończyć pytaniem: "jak ci odpowiada moja propozycja?".