Jeśli damy wspomaganemu poczucie, ze szanujemy jego indywidualność, czyli w przypadku gdzie mamy prawo do wyboru własnej drogi radzenia sobie z problemem. Mówienie drugiej osobie dobrych rzeczy, jeśli jest to szczere, proponowanie drugiej osobie czegoś przyjemnego do wykonania czy przeżycia, proponowanie własnego towarzystwa, jeżeli robi się to robi się to z chęcią, jest zawsze czymś dobrym, jest bowiem po prostu życzliwym dawaniem. Nie ma powodu, żeby powstrzymać się przed pocieszaniem kogoś. Bywają sytuacje bardziej skomplikowane, niż to się wydaje początkowo. Bywają problemy osobiste, które wymagają interwencji specjalisty(psychologa, terapeuty jak również po prostu lekarza). W kontrakcie z osobą wspomaganą możecie dojść do takiego momentu, w którym ani ty ani twój wspomagany nie będziecie wiedzieli, co zrobić. Pozostaje ci wtedy tylko jedna możliwość- namówić swego wspomaganego na kontakt ze specjalistą. Pamiętaj tylko o jednym- uszanuj jego prywatność, godność osobistą oraz jego odrębność, czyli wszystkie różnice w odczuwaniu jak również w pojmowaniu świata, jakie są miedzy nim a tobą. Należy zawsze pomagać w miarę swoich możliwości, nie powinno się zostawiać potrzebującego bez porady lub zignorować jego potrzeby.